Örneğin, bir sporcu yıllarca çalışabilir. Ancak yanlış teknikle devam ederse gelişimi sınırlı kalabilir. Burada yalnızca sabırlı olmak yetmez; antrenman yöntemini değerlendirmek, dinlenmeye dikkat etmek ve gerektiğinde uzman desteği almak da önemlidir.
Benzer biçimde, bir sınava hazırlanan öğrenci saatlerce masada oturabilir ama öğrendiklerini düzenli olarak tekrar etmiyorsa beklediği sonucu alamayabilir. Çalışma süresinden çok çalışma biçimini de değerlendirmek gerekir.
Bu nedenle sabrı, çabanın yerine geçen bir mucize olarak değil, doğru çabayı sürdürmeye yardımcı olan bir özellik olarak görmek daha gerçekçidir.
Ayrıca herkesin başlangıç koşulları aynı değildir. Bazı insanlar ekonomik imkânlara, güçlü bir sosyal çevreye veya daha fazla zamana sahipken bazıları birçok engelle mücadele eder. Birinin başarısını yalnızca sabırlı olmasına bağlamak, koşulların etkisini görmezden gelmek anlamına gelebilir.
Başarı hikâyelerini dinlerken yalnızca sonuca değil, kişinin hangi koşullarda ilerlediğine de bakmalıyız.
Çünkü sabır önemlidir ama insanın bütün sorunlarını tek başına çözmez. Bazen yardım istemek, kaynaklara erişmek, dinlenmek veya koşulları değiştirmek de gerekir.
8. SABRIN EN ZOR HÂLİ: KENDİNİ BAŞKALARIYLA KIYASLAMAK
Günümüzde sabrımızı en fazla zorlayan şeylerden biri de başkalarının hayatlarını sürekli izlemektir.
Telefonu açıyoruz; birisi yeni araba almış, diğeri evlenmiş, bir başkası iş kurmuş, öteki dünyanın öbür ucunda tatil yapıyor. Biz ise mutfakta soğuyan çayı içip pazartesi gününün neden bu kadar uzun sürdüğünü düşünüyoruz.
Bir noktadan sonra insan kendi hayatını başkalarının en güzel anlarıyla karşılaştırmaya başlıyor.
Ancak sosyal medyada gördüğümüz görüntüler, bir insanın bütün hayatını anlatmaz. Başarıların arkasındaki belirsizlikleri, başarısızlıkları, borçları, kaygıları veya vazgeçilen fırsatları çoğu zaman göremeyiz.
Bu nedenle başkasının ulaştığı noktayı kendi yolculuğumuzun ölçüsü yapmak adil değildir.
Bir arkadaşınız yirmi beş yaşında kendi işini kurabilir. Siz otuz beş yaşında meslek değiştirmeyi düşünüyor olabilirsiniz. Bu, birinizin hayatı doğru, diğerinizin yanlış yaşadığı anlamına gelmez.
İnsanların sorumlulukları, öncelikleri, imkânları ve hedefleri farklıdır.
Burada sabır, başkalarının gerisinde kalmayı kabullenmek değil, kendi ilerlemenizi kendi koşullarınız içinde değerlendirmektir.
Kendinize şu soruyu sorabilirsiniz: "Geçen yılki hâlime göre hangi konuda ilerledim?"
Cevap çok büyük bir başarı olmak zorunda değil. Daha iyi iletişim kurmayı öğrenmiş, borçlarınızı azaltmış, kötü bir alışkanlığı bırakmış veya kendinize daha fazla zaman ayırmaya başlamış olabilirsiniz.
Bunların her biri anlamlı gelişmelerdir.
Hayat bir yarış olsaydı bile herkesin aynı çizgiden başladığını, aynı ayakkabıyı giydiğini ve aynı engellerle karşılaştığını söyleyemezdik. Bu yüzden bazen başkalarına yetişmeye çalışmak yerine kendi yönümüzü belirlemek daha değerlidir.
9. SABIR HAKKINDA YANLIŞ BİLDİĞİMİZ ŞEYLER
Sabırla ilgili bazı yaygın düşünceleri yeniden değerlendirmekte fayda var.
Yanlış düşünce: Sabırlı insan hiç sinirlenmez.
Gerçekte sabırlı insanlar da öfkelenebilir, yorulabilir ve hayal kırıklığı yaşayabilir. Önemli olan, bu duygularla nasıl başa çıktıklarıdır.
Yanlış düşünce: Sabırlı olmak her zaman beklemek demektir.
Bazen beklemek doğrudur, bazen harekete geçmek gerekir. Bir sorun sürekli büyüyorsa müdahale etmek, sabrın karşıtı değildir.
Yanlış düşünce: Çok sabreden herkes sonunda istediğini elde eder.
Ne yazık ki hayat böyle bir garanti sunmaz. Bazı sonuçlar bizim kontrolümüz dışındadır. Sabır, başarıyı kesinleştirmez ama zorluklar karşısında daha bilinçli hareket etmemize yardımcı olabilir.
Yanlış düşünce: Kendine karşı sert olmak insanı güçlendirir.
Sürekli kendini eleştirmek, bazı insanlarda motivasyonu artırmak yerine kaygıyı ve yetersizlik hissini güçlendirebilir. Hatalardan ders çıkarmak için kendimize düşman olmamız gerekmez.
Yanlış düşünce: Sabırlı olmak zayıflıktır.
Duygularını yönetmek, hemen tepki vermemek ve gerektiğinde uzun vadeli hedefler için kısa vadeli rahatlıktan vazgeçmek ciddi bir öz denetim gerektirir.
Bununla birlikte sabır, her zaman sessiz kalmak veya her koşulda sakin görünmek zorunda olmak değildir. Gerektiğinde yardım istemek ve rahatsızlığını açıkça ifade etmek de güçlü davranışlardır.
10. SONUÇ: SABIR, HAYATIN BİZE VERDİĞİ BİR CEZA DEĞİL, ÖĞRENİLEBİLEN BİR BECERİDİR
Sabır, insanın hayat boyunca farklı biçimlerde öğrendiği bir beceridir. Bazen bir hedefe ulaşmak için çalışırken, bazen sevdiğimiz bir insanı anlamaya uğraşırken, bazen de istediğimiz bir sonucun gerçekleşmeyeceğini kabul ederken karşımıza çıkar.
Sabırlı olmak, hayatın her zaman istediğimiz gibi ilerlemesini beklemek değildir. Hayatın belirsizliğini kabul ederken kendi davranışlarımız üzerinde söz sahibi olabilmektir.
Bazen bir adım geri çekilmek, bazen yeniden denemek, bazen konuşmak, bazen de artık yeter demek gerekir. Önemli olan, bu kararları yalnızca anlık öfkemizle veya başkalarının beklentileriyle değil, koşulları değerlendirerek verebilmektir.
Üstelik sabır yalnızca kişisel bir özellik olarak düşünülmemelidir. İnsanların birbirine karşı gösterdiği anlayış da sabrın önemli bir parçasıdır. Birini dinlemek, öğrenmesine fırsat vermek, hata yaptığında hemen yargılamamak ve gerektiğinde sınırlarına saygı göstermek daha sağlıklı ilişkiler kurulmasına yardımcı olur.
Hayatın her döneminde sabırlı olamayabiliriz. Bazen acele eder, yanlış kararlar verir veya küçük bir aksilik yüzünden bütün günümüzü mahvedebiliriz. Önemli olan, böyle anlardan sonra kendimizi tanımak ve bir sonraki sefer daha iyi davranmayı öğrenmektir.
Çünkü sabır, bir gün içinde ulaşılan kusursuz bir karakter özelliği değil, tekrar tekrar uygulanan bir seçimdir.
Şimdi forum arkadaşlarına birkaç soru bırakalım:
- Hayatınızda size sabretmeyi öğreten en önemli olay neydi?
- Sabırlı olmak ile zaman kaybetmek arasındaki çizgiyi nasıl belirliyorsunuz?
- Öfkelendiğinizde kendinizi sakinleştirmek için uyguladığınız ilginç bir yöntem var mı?
- Hiç uzun süre sabrettikten sonra aslında vazgeçmeniz gerektiğini fark ettiniz mi?
- Sizce sabır mı daha zor, yoksa yanlış bir şey için sabrettiğinizi kabul etmek mi?
Benim düşüncem şu: Bazen insanın en büyük başarısı istediği şeyi elde etmek değil, o şeyi beklerken kendisini kaybetmemektir.
Bir de son olarak şunu unutmayalım: Sabır taşı bile çatlıyorsa belki de mesele taşın yeterince güçlü olmaması değil, üzerine gereğinden fazla yük bindirilmesidir.
Herkesin sabır eşiği farklı olabilir. Önemli olan birbirimizi yarıştırmak değil, hem kendimize hem de başkalarına karşı daha anlayışlı olmayı öğrenmektir.
Bakalım forumda kimlerin sabır hikâyeleri var? Belki birimizin yaşadığı deneyim, başka birinin hayatındaki zor bir dönemi daha kolay atlatmasına yardımcı olur.
Benzer biçimde, bir sınava hazırlanan öğrenci saatlerce masada oturabilir ama öğrendiklerini düzenli olarak tekrar etmiyorsa beklediği sonucu alamayabilir. Çalışma süresinden çok çalışma biçimini de değerlendirmek gerekir.
Bu nedenle sabrı, çabanın yerine geçen bir mucize olarak değil, doğru çabayı sürdürmeye yardımcı olan bir özellik olarak görmek daha gerçekçidir.
Ayrıca herkesin başlangıç koşulları aynı değildir. Bazı insanlar ekonomik imkânlara, güçlü bir sosyal çevreye veya daha fazla zamana sahipken bazıları birçok engelle mücadele eder. Birinin başarısını yalnızca sabırlı olmasına bağlamak, koşulların etkisini görmezden gelmek anlamına gelebilir.
Başarı hikâyelerini dinlerken yalnızca sonuca değil, kişinin hangi koşullarda ilerlediğine de bakmalıyız.
Çünkü sabır önemlidir ama insanın bütün sorunlarını tek başına çözmez. Bazen yardım istemek, kaynaklara erişmek, dinlenmek veya koşulları değiştirmek de gerekir.
8. SABRIN EN ZOR HÂLİ: KENDİNİ BAŞKALARIYLA KIYASLAMAK
Günümüzde sabrımızı en fazla zorlayan şeylerden biri de başkalarının hayatlarını sürekli izlemektir.
Telefonu açıyoruz; birisi yeni araba almış, diğeri evlenmiş, bir başkası iş kurmuş, öteki dünyanın öbür ucunda tatil yapıyor. Biz ise mutfakta soğuyan çayı içip pazartesi gününün neden bu kadar uzun sürdüğünü düşünüyoruz.
Bir noktadan sonra insan kendi hayatını başkalarının en güzel anlarıyla karşılaştırmaya başlıyor.
Ancak sosyal medyada gördüğümüz görüntüler, bir insanın bütün hayatını anlatmaz. Başarıların arkasındaki belirsizlikleri, başarısızlıkları, borçları, kaygıları veya vazgeçilen fırsatları çoğu zaman göremeyiz.
Bu nedenle başkasının ulaştığı noktayı kendi yolculuğumuzun ölçüsü yapmak adil değildir.
Bir arkadaşınız yirmi beş yaşında kendi işini kurabilir. Siz otuz beş yaşında meslek değiştirmeyi düşünüyor olabilirsiniz. Bu, birinizin hayatı doğru, diğerinizin yanlış yaşadığı anlamına gelmez.
İnsanların sorumlulukları, öncelikleri, imkânları ve hedefleri farklıdır.
Burada sabır, başkalarının gerisinde kalmayı kabullenmek değil, kendi ilerlemenizi kendi koşullarınız içinde değerlendirmektir.
Kendinize şu soruyu sorabilirsiniz: "Geçen yılki hâlime göre hangi konuda ilerledim?"
Cevap çok büyük bir başarı olmak zorunda değil. Daha iyi iletişim kurmayı öğrenmiş, borçlarınızı azaltmış, kötü bir alışkanlığı bırakmış veya kendinize daha fazla zaman ayırmaya başlamış olabilirsiniz.
Bunların her biri anlamlı gelişmelerdir.
Hayat bir yarış olsaydı bile herkesin aynı çizgiden başladığını, aynı ayakkabıyı giydiğini ve aynı engellerle karşılaştığını söyleyemezdik. Bu yüzden bazen başkalarına yetişmeye çalışmak yerine kendi yönümüzü belirlemek daha değerlidir.
9. SABIR HAKKINDA YANLIŞ BİLDİĞİMİZ ŞEYLER
Sabırla ilgili bazı yaygın düşünceleri yeniden değerlendirmekte fayda var.
Yanlış düşünce: Sabırlı insan hiç sinirlenmez.
Gerçekte sabırlı insanlar da öfkelenebilir, yorulabilir ve hayal kırıklığı yaşayabilir. Önemli olan, bu duygularla nasıl başa çıktıklarıdır.
Yanlış düşünce: Sabırlı olmak her zaman beklemek demektir.
Bazen beklemek doğrudur, bazen harekete geçmek gerekir. Bir sorun sürekli büyüyorsa müdahale etmek, sabrın karşıtı değildir.
Yanlış düşünce: Çok sabreden herkes sonunda istediğini elde eder.
Ne yazık ki hayat böyle bir garanti sunmaz. Bazı sonuçlar bizim kontrolümüz dışındadır. Sabır, başarıyı kesinleştirmez ama zorluklar karşısında daha bilinçli hareket etmemize yardımcı olabilir.
Yanlış düşünce: Kendine karşı sert olmak insanı güçlendirir.
Sürekli kendini eleştirmek, bazı insanlarda motivasyonu artırmak yerine kaygıyı ve yetersizlik hissini güçlendirebilir. Hatalardan ders çıkarmak için kendimize düşman olmamız gerekmez.
Yanlış düşünce: Sabırlı olmak zayıflıktır.
Duygularını yönetmek, hemen tepki vermemek ve gerektiğinde uzun vadeli hedefler için kısa vadeli rahatlıktan vazgeçmek ciddi bir öz denetim gerektirir.
Bununla birlikte sabır, her zaman sessiz kalmak veya her koşulda sakin görünmek zorunda olmak değildir. Gerektiğinde yardım istemek ve rahatsızlığını açıkça ifade etmek de güçlü davranışlardır.
10. SONUÇ: SABIR, HAYATIN BİZE VERDİĞİ BİR CEZA DEĞİL, ÖĞRENİLEBİLEN BİR BECERİDİR
Sabır, insanın hayat boyunca farklı biçimlerde öğrendiği bir beceridir. Bazen bir hedefe ulaşmak için çalışırken, bazen sevdiğimiz bir insanı anlamaya uğraşırken, bazen de istediğimiz bir sonucun gerçekleşmeyeceğini kabul ederken karşımıza çıkar.
Sabırlı olmak, hayatın her zaman istediğimiz gibi ilerlemesini beklemek değildir. Hayatın belirsizliğini kabul ederken kendi davranışlarımız üzerinde söz sahibi olabilmektir.
Bazen bir adım geri çekilmek, bazen yeniden denemek, bazen konuşmak, bazen de artık yeter demek gerekir. Önemli olan, bu kararları yalnızca anlık öfkemizle veya başkalarının beklentileriyle değil, koşulları değerlendirerek verebilmektir.
Üstelik sabır yalnızca kişisel bir özellik olarak düşünülmemelidir. İnsanların birbirine karşı gösterdiği anlayış da sabrın önemli bir parçasıdır. Birini dinlemek, öğrenmesine fırsat vermek, hata yaptığında hemen yargılamamak ve gerektiğinde sınırlarına saygı göstermek daha sağlıklı ilişkiler kurulmasına yardımcı olur.
Hayatın her döneminde sabırlı olamayabiliriz. Bazen acele eder, yanlış kararlar verir veya küçük bir aksilik yüzünden bütün günümüzü mahvedebiliriz. Önemli olan, böyle anlardan sonra kendimizi tanımak ve bir sonraki sefer daha iyi davranmayı öğrenmektir.
Çünkü sabır, bir gün içinde ulaşılan kusursuz bir karakter özelliği değil, tekrar tekrar uygulanan bir seçimdir.
Şimdi forum arkadaşlarına birkaç soru bırakalım:
- Hayatınızda size sabretmeyi öğreten en önemli olay neydi?
- Sabırlı olmak ile zaman kaybetmek arasındaki çizgiyi nasıl belirliyorsunuz?
- Öfkelendiğinizde kendinizi sakinleştirmek için uyguladığınız ilginç bir yöntem var mı?
- Hiç uzun süre sabrettikten sonra aslında vazgeçmeniz gerektiğini fark ettiniz mi?
- Sizce sabır mı daha zor, yoksa yanlış bir şey için sabrettiğinizi kabul etmek mi?
Benim düşüncem şu: Bazen insanın en büyük başarısı istediği şeyi elde etmek değil, o şeyi beklerken kendisini kaybetmemektir.
Bir de son olarak şunu unutmayalım: Sabır taşı bile çatlıyorsa belki de mesele taşın yeterince güçlü olmaması değil, üzerine gereğinden fazla yük bindirilmesidir.
Herkesin sabır eşiği farklı olabilir. Önemli olan birbirimizi yarıştırmak değil, hem kendimize hem de başkalarına karşı daha anlayışlı olmayı öğrenmektir.
Bakalım forumda kimlerin sabır hikâyeleri var? Belki birimizin yaşadığı deneyim, başka birinin hayatındaki zor bir dönemi daha kolay atlatmasına yardımcı olur.